Why Vietnam must build a global strategy for its construction industry
The prospect of Vietnamese enterprises becoming international general contractors has remained more an aspiration than a mainstream reality. Jerry Nguyen, board member and deputy general director of Investment and International Market Development at Hoa Binh Construction Group, looks at why, despite clear progress in domestic capabilities like strong engineering talent, competitive costs, and a growing building materials supply chain, the number of overseas projects led by Vietnamese groups as general contractors is still very limited.
The contrast in Vietnam highlights a clear paradox: while domestic capacity has expanded rapidly, access to international construction markets remains constrained.
The contrast in Vietnam highlights a clear paradox: while domestic capacity has expanded rapidly, access to international construction markets remains constrained.
Beyond Vietnam, however, the global construction market presents a greatly different picture. Valued at over $13.5 trillion annually, it is projected to reach $20 trillion by the late 2030s and around $40 trillion by 2045. These opportunities span Southeast Asia, Australia, North America, Europe, Africa and the Middle East. If Vietnamese enterprises do not move decisively, this market will be captured by competitors, much as South Korea, Japan and China did decades ago through their construction champions.
The bottlenecks keeping firms outside global markets
From over 30 years of experience in the construction sector, three core delays continue to hold Vietnamese companies back at the threshold of international expansion.
First, human resources still fall short of international standards. Vietnam has more than 9,000 construction engineers per million people, around three times the global average. This is a significant advantage in quantity, but not yet in quality. Many engineers and skilled workers internationally lack recognised licences, sufficient foreign language proficiency and experience with global construction standards and site discipline.
In recent years, labour export has largely taken the form of fragmented participation, with Vietnamese engineers working for foreign firms in individual roles. While this generates remittances, it contributes little to national branding or the development of Vietnamese general contracting capacity abroad.
Second, value chains and physical capacity are not yet aligned with environmental, social, and governance (ESG) requirements. ESG standards and carbon emissions have become a mandatory entry condition for the global construction and building materials sectors. Markets such as Australia, the US, Europe, the Middle East and Africa increasingly require green certifications for materials, lifecycle assessments, BIM-based design and construction, and robust ESG governance.
Without recognised certifications and low-emission construction methods, Vietnamese contractors are often excluded at the pre-qualification stage, regardless of price competitiveness.
Third, there is a lack of financial mechanisms and credit guarantees. International general contracting requires strong financial backing, including bid bonds, performance guarantees and advance-payment guarantees issued by globally credible banks. Japanese, Korean and Chinese contractors benefit from extensive state-backed support through export-import banks, credit guarantee funds and development finance institutions.
Vietnamese firms, by contrast, largely operate without such support. As a result, many failures to meet financial pre-qualification requirements before they can demonstrate their technical capabilities.
National strategy essential
International experience shows that no construction enterprise becomes globally competitive without a deliberate and sustained national strategy. The rise of Hyundai in South Korea, major Japanese construction groups, and Chinese conglomerates across Asia and Africa all reflect coordinated state support.
Vietnam, therefore, needs a national master plan for overseas expansion of its construction and building materials industries, built on three pillars: human capital, physical capacity and financial capacity.
Pillar 1: Human capital – a long-term investment that must start now
To develop regional and global general contractors, Vietnam must prepare construction skills from the ground up. This includes issuing national vocational standards aligned with international benchmarks; organising professional examinations and licences recognised in key markets such as Australia, the US, Southeast Asia and the Middle East; and implementing a 10-year national foreign language training programme tailored to priority markets.
In parallel, an International Construction Academy should be established through cooperation among government agencies, universities, professional associations and leading enterprises to train a core workforce for exporting construction services.
Human capital takes the longest time to develop and therefore requires immediate action.
Pillar 2: Physical capacity, green standards as a passport to global markets
Vietnamese contractors cannot compete internationally using domestic standards alone. A national framework for green construction and green building materials, harmonised with European, Australian and US standards, is essential.
Enterprises should be supported in adopting BIM, lifecycle assessment and ESG management systems. Tax incentives can encourage investment in green and energy-efficient building materials, while targeted support should help firms obtain international certifications.
Vietnam’s building materials already reach more than 40 countries, including architectural glass, tiles and sanitary ware. Systematic upgrading to ESG standards will unlock significantly further export growth.
Pillar 3: Financial capacity – a national credit guarantee mechanism
A state-backed Credit Guarantee and Overseas Contractor Support Fund is a precondition for sustainable international competition. Such a fund could issue bid bonds and performance guarantees, provide concessional financing for overseas market entry, and act as a bridge between Vietnamese banks and international financial institutions.
With credible guarantees, Vietnamese contractors will be far better positioned to compete with established players from Japan, South Korea, China and the Middle East.
Immediate actions
Several practical steps could be taken without delay. First, the government should support pilot overseas projects for Vietnamese firms, prioritising accessible markets such as Laos, Cambodia, the Philippines, parts of Africa and the Middle East. Reference projects are critical for opening new markets.
Second, in outward development assistance programmes, Vietnamese general contractors should be prioritised where capacity allows, an approach widely used to build national champions elsewhere.
Third, a coordinated national branding strategy should promote Vietnam’s construction industry through embassies, trade offices and professional networks in major markets.
Finally, Vietnam should identify and concentrate support on 5-10 strategic national general contractors, rather than spreading resources too thinly. Strong lead enterprises can pull the entire sector into global value chains.
Vietnam’s demographic advantage will last only another 10-15 years, coinciding with a major restructuring of global supply chains. Without timely action, Vietnam risks missing access to a $40 trillion market, losing competitive advantage and remaining confined to a saturated domestic space.
If action is taken now, construction can become a core pillar of the economy, creating high-value jobs, boosting GDP and projecting the Vietnamese brand onto landmark projects worldwide.
Vietnam does not lack capability or ambition. What is needed is a strong, sustained and decisive national strategy to convert potential into reality. With alignment among government, enterprises, banks and training institutions, Vietnamese general contractors can become active players in the global construction market within the next two decades, strengthening not only the industry but Vietnam’s standing in an increasingly integrated world.
Source: https://vir.com.vn/why-vietnam-must-build-a-global-strategy-for-its-construction-industry-143433.html
Google Translate:
เหตุใดเวียดนามจึงต้องสร้างกลยุทธ์ระดับโลกสำหรับอุตสาหกรรมการก่อสร้าง
โอกาสที่วิสาหกิจเวียดนามจะก้าวขึ้นเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างหลักระดับนานาชาติยังคงเป็นเพียงความปรารถนามากกว่าความเป็นจริงที่เกิดขึ้น เจอร์รี่ เหงียน กรรมการและรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการลงทุนและการพัฒนาตลาดต่างประเทศของกลุ่มบริษัทก่อสร้างฮวาบิ่ญ ได้วิเคราะห์ว่าทำไม แม้จะมีความก้าวหน้าอย่างชัดเจนในด้านศักยภาพภายในประเทศ เช่น วิศวกรที่มีความสามารถสูง ต้นทุนที่แข่งขันได้ และห่วงโซ่อุปทานวัสดุก่อสร้างที่เติบโตขึ้น จำนวนโครงการในต่างประเทศที่นำโดยกลุ่มบริษัทเวียดนามในฐานะผู้รับเหมาก่อสร้างหลักยังคงมีจำกัดมาก
ความแตกต่างในเวียดนามเน้นให้เห็นถึงความขัดแย้งที่ชัดเจน: ในขณะที่ศักยภาพภายในประเทศขยายตัวอย่างรวดเร็ว การเข้าถึงตลาดก่อสร้างระหว่างประเทศยังคงถูกจำกัด
โอกาสมูลค่า 40 ล้านล้านดอลลาร์: เหตุใดเวียดนามจึงต้องสร้างกลยุทธ์ระดับโลกสำหรับอุตสาหกรรมการก่อสร้างในขณะนี้
เจอร์รี่ เหงียน เป็นประธานคณะกรรมการปรับโครงสร้างกลุ่ม กรรมการ และรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการลงทุนและการพัฒนาตลาดต่างประเทศของกลุ่มบริษัทก่อสร้างฮวาบิ่ญ
ความแตกต่างในเวียดนามเน้นให้เห็นถึงความขัดแย้งที่ชัดเจน: ในขณะที่ศักยภาพภายในประเทศขยายตัวอย่างรวดเร็ว การเข้าถึงตลาดก่อสร้างระหว่างประเทศยังคงถูกจำกัด
อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากเวียดนามแล้ว ตลาดก่อสร้างโลกกลับมีภาพที่แตกต่างออกไปอย่างมาก มีมูลค่ากว่า 13.5 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี และคาดว่าจะแตะ 20 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐภายในปลายปี 2030 และประมาณ 40 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐภายในปี 2045 โอกาสเหล่านี้ครอบคลุมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือ ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง หากวิสาหกิจเวียดนามไม่ดำเนินการอย่างเด็ดขาด ตลาดนี้จะถูกคู่แข่งแย่งชิงไป เหมือนกับที่เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และจีนเคยทำเมื่อหลายสิบปีก่อนผ่านบริษัทก่อสร้างชั้นนำของพวกเขา
อุปสรรคที่ขัดขวางบริษัทต่างๆ ไม่ให้เข้าสู่ตลาดโลก
จากประสบการณ์กว่า 30 ปีในภาคการก่อสร้าง อุปสรรคหลักสามประการยังคงฉุดรั้งบริษัทเวียดนามไว้ที่จุดเริ่มต้นของการขยายตัวสู่ระดับสากล
ประการแรก ทรัพยากรบุคคลยังไม่ถึงมาตรฐานสากล เวียดนามมีวิศวกรก่อสร้างมากกว่า 9,000 คนต่อประชากรหนึ่งล้านคน ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยทั่วโลกประมาณสามเท่า นี่เป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญในด้านปริมาณ แต่ยังไม่ใช่ในด้านคุณภาพ วิศวกรและแรงงานฝีมือจำนวนมากในระดับนานาชาติขาดใบอนุญาตที่เป็นที่ยอมรับ ขาดทักษะภาษาต่างประเทศที่เพียงพอ และขาดประสบการณ์เกี่ยวกับมาตรฐานการก่อสร้างระดับโลกและระเบียบวินัยในสถานที่ก่อสร้าง
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การส่งออกแรงงานส่วนใหญ่เป็นการมีส่วนร่วมแบบกระจัดกระจาย โดยวิศวกรชาวเวียดนามทำงานให้กับบริษัทต่างชาติในบทบาทต่างๆ ซึ่งแม้ว่าจะสร้างรายได้จากการส่งเงินกลับประเทศ แต่ก็แทบไม่มีส่วนช่วยในการสร้างแบรนด์ของประเทศหรือการพัฒนาศักยภาพการรับเหมาก่อสร้างทั่วไปของเวียดนามในต่างประเทศ
ประการที่สอง ห่วงโซ่คุณค่าและกำลังการผลิตยังไม่สอดคล้องกับข้อกำหนดด้านสิ่งแวดล้อม สังคม และธรรมาภิบาล (ESG) มาตรฐาน ESG และการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้กลายเป็นเงื่อนไขบังคับสำหรับการเข้าสู่ภาคการก่อสร้างและวัสดุก่อสร้างทั่วโลก ตลาดต่างๆ เช่น ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา ยุโรป ตะวันออกกลาง และแอฟริกา ต่างต้องการใบรับรองสีเขียวสำหรับวัสดุ การประเมินวงจรชีวิต การออกแบบและการก่อสร้างโดยใช้ BIM และการกำกับดูแล ESG ที่เข้มแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ
หากไม่มีใบรับรองที่เป็นที่ยอมรับและวิธีการก่อสร้างที่ปล่อยมลพิษต่ำ ผู้รับเหมาชาวเวียดนามมักถูกคัดออกในขั้นตอนการคัดเลือกเบื้องต้น โดยไม่คำนึงถึงความสามารถในการแข่งขันด้านราคา
ประการที่สาม ขาดกลไกทางการเงินและการค้ำประกันสินเชื่อ การรับเหมาก่อสร้างทั่วไปในระดับนานาชาติจำเป็นต้องมีการสนับสนุนทางการเงินที่แข็งแกร่ง รวมถึงหลักประกันการเสนอราคา การค้ำประกันผลงาน และการค้ำประกันการชำระเงินล่วงหน้าจากธนาคารที่น่าเชื่อถือในระดับโลก ผู้รับเหมาก่อสร้างชาวญี่ปุ่น เกาหลี และจีน ได้รับประโยชน์จากการสนับสนุนจากภาครัฐอย่างกว้างขวางผ่านธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้า กองทุนค้ำประกันสินเชื่อ และสถาบันการเงินเพื่อการพัฒนา
ในทางตรงกันข้าม บริษัทเวียดนามส่วนใหญ่ดำเนินงานโดยปราศจากการสนับสนุนดังกล่าว ส่งผลให้หลายแห่งไม่สามารถผ่านเกณฑ์คุณสมบัติทางการเงินก่อนที่จะแสดงความสามารถทางเทคนิคได้
กลยุทธ์ระดับชาติมีความสำคัญ
ประสบการณ์ในระดับนานาชาติแสดงให้เห็นว่าไม่มีองค์กรก่อสร้างใดที่จะสามารถแข่งขันได้ในระดับโลกหากปราศจากกลยุทธ์ระดับชาติที่รอบคอบและต่อเนื่อง การเติบโตของฮุนไดในเกาหลีใต้ กลุ่มบริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่ของญี่ปุ่น และกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ของจีนทั่วเอเชียและแอฟริกา ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงการสนับสนุนจากภาครัฐที่ประสานงานกัน
ดังนั้น เวียดนามจึงต้องการแผนแม่บทระดับชาติสำหรับการขยายธุรกิจในต่างประเทศของอุตสาหกรรมการก่อสร้างและวัสดุก่อสร้าง โดยสร้างขึ้นบนสามเสาหลัก ได้แก่ ทุนมนุษย์ ศักยภาพทางกายภาพ และศักยภาพทางการเงิน
เสาหลักที่ 1: ทุนมนุษย์ – การลงทุนระยะยาวที่ต้องเริ่มต้นในตอนนี้
เพื่อพัฒนาผู้รับเหมาก่อสร้างทั่วไปในระดับภูมิภาคและระดับโลก เวียดนามต้องเตรียมความพร้อมด้านทักษะการก่อสร้างตั้งแต่พื้นฐาน ซึ่งรวมถึงการออกมาตรฐานวิชาชีพแห่งชาติที่สอดคล้องกับมาตรฐานสากล การจัดการสอบและใบอนุญาตประกอบวิชาชีพที่ได้รับการยอมรับในตลาดสำคัญ เช่น ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และตะวันออกกลาง และการดำเนินโครงการฝึกอบรมภาษาต่างประเทศระดับชาติ 10 ปีที่ปรับให้เหมาะสมกับตลาดเป้าหมาย
ในขณะเดียวกัน ควรจัดตั้งสถาบันการก่อสร้างนานาชาติขึ้นโดยความร่วมมือระหว่างหน่วยงานภาครัฐ มหาวิทยาลัย สมาคมวิชาชีพ และองค์กรชั้นนำ เพื่อฝึกอบรมบุคลากรหลักสำหรับการส่งออกบริการก่อสร้าง
ทุนมนุษย์ใช้เวลานานที่สุดในการพัฒนา ดังนั้นจึงต้องดำเนินการอย่างเร่งด่วน
เสาหลักที่ 2: ศักยภาพทางกายภาพ มาตรฐานสีเขียวเป็นใบเบิกทางสู่ตลาดโลก
ผู้รับเหมาก่อสร้างของเวียดนามไม่สามารถแข่งขันในระดับสากลได้หากใช้เพียงมาตรฐานภายในประเทศ กรอบงานระดับชาติสำหรับการก่อสร้างสีเขียวและวัสดุก่อสร้างสีเขียวที่สอดคล้องกับมาตรฐานของยุโรป ออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกาจึงเป็นสิ่งจำเป็น
ควรสนับสนุนให้วิสาหกิจนำระบบ BIM, การประเมินวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ และระบบการจัดการ ESG มาใช้ มาตรการลดหย่อนภาษีสามารถกระตุ้นการลงทุนในวัสดุก่อสร้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและประหยัดพลังงาน ในขณะที่การสนับสนุนที่ตรงเป้าหมายควรช่วยให้บริษัทต่างๆ ได้รับการรับรองระดับสากล
วัสดุก่อสร้างของเวียดนามส่งออกไปยังกว่า 40 ประเทศแล้ว รวมถึงกระจกตกแต่ง กระเบื้อง และสุขภัณฑ์ การยกระดับมาตรฐาน ESG อย่างเป็นระบบจะช่วยปลดล็อกการเติบโตของการส่งออกอย่างมีนัยสำคัญ
เสาหลักที่ 3: ศักยภาพทางการเงิน – กลไกการค้ำประกันสินเชื่อระดับชาติ
กองทุนค้ำประกันสินเชื่อและสนับสนุนผู้รับเหมาต่างประเทศที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการแข่งขันในระดับสากลอย่างยั่งยืน กองทุนดังกล่าวสามารถออกพันธบัตรการประมูลและการค้ำประกันผลงาน จัดหาเงินทุนแบบผ่อนปรนสำหรับการเข้าสู่ตลาดต่างประเทศ และทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างธนาคารเวียดนามและสถาบันการเงินระหว่างประเทศ
ด้วยการค้ำประกันที่น่าเชื่อถือ ผู้รับเหมาก่อสร้างชาวเวียดนามจะอยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่ามากในการแข่งขันกับผู้เล่นรายใหญ่จากญี่ปุ่น เกาหลีใต้ จีน และตะวันออกกลาง
การดำเนินการในทันที
สามารถดำเนินการในทางปฏิบัติหลายประการได้โดยไม่ต้องล่าช้า ประการแรก รัฐบาลควรสนับสนุนโครงการนำร่องในต่างประเทศสำหรับบริษัทเวียดนาม โดยให้ความสำคัญกับตลาดที่เข้าถึงได้ง่าย เช่น ลาว กัมพูชา ฟิลิปปินส์ บางส่วนของแอฟริกา และตะวันออกกลาง โครงการอ้างอิงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเปิดตลาดใหม่
ประการที่สอง ในโครงการช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาต่างประเทศ ควรให้ความสำคัญกับผู้รับเหมาก่อสร้างทั่วไปของเวียดนามหากมีศักยภาพเพียงพอ ซึ่งเป็นแนวทางที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการสร้างบริษัทชั้นนำของประเทศในที่อื่นๆ
ประการที่สาม ควรมีกลยุทธ์การสร้างแบรนด์ระดับชาติที่ประสานงานกันเพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเวียดนามผ่านสถานทูต สำนักงานการค้า และเครือข่ายมืออาชีพในตลาดหลักๆ
สุดท้าย เวียดนามควรระบุและมุ่งเน้นการสนับสนุนผู้รับเหมาก่อสร้างทั่วไประดับชาติเชิงกลยุทธ์ 5-10 ราย แทนที่จะกระจายทรัพยากรอย่างเบาบางเกินไป บริษัทชั้นนำที่แข็งแกร่งสามารถดึงภาคส่วนทั้งหมดเข้าสู่ห่วงโซ่คุณค่าระดับโลกได้
ความได้เปรียบด้านประชากรของเวียดนามจะคงอยู่เพียงอีก 10-15 ปี ซึ่งตรงกับการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ของห่วงโซ่อุปทานทั่วโลก หากไม่ดำเนินการอย่างทันท่วงที เวียดนามอาจเสี่ยงที่จะพลาดการเข้าถึงตลาดมูลค่า 40 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ สูญเสียความได้เปรียบในการแข่งขัน และยังคงถูกจำกัดอยู่ในตลาดภายในประเทศที่อิ่มตัวแล้ว
หากลงมือทำในตอนนี้ การก่อสร้างสามารถกลายเป็นเสาหลักสำคัญของเศรษฐกิจ สร้างงานที่มีมูลค่าสูง เพิ่ม GDP และฉายภาพลักษณ์ของเวียดนามในโครงการสำคัญๆ ทั่วโลก
เวียดนามไม่ได้ขาดศักยภาพหรือความทะเยอทะยาน สิ่งที่จำเป็นคือยุทธศาสตร์ระดับชาติที่แข็งแกร่ง ยั่งยืน และเด็ดขาด เพื่อเปลี่ยนศักยภาพให้เป็นความจริง ด้วยความสอดคล้องกันระหว่างรัฐบาล ภาคเอกชน ธนาคาร และสถาบันฝึกอบรม ผู้รับเหมาก่อสร้างทั่วไปของเวียดนามสามารถเป็นผู้เล่นสำคัญในตลาดก่อสร้างระดับโลกได้ภายในสองทศวรรษข้างหน้า เสริมสร้างความแข็งแกร่งไม่เพียงแต่ในอุตสาหกรรมเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานะของเวียดนามในโลกที่เชื่อมโยงกันมากขึ้นด้วย
