Thai government’s plan to cut visa-free stays from 60 days to 30 misses the mark
The government’s plan to cut visa-free stays from 60 days to 30 is more than a routine policy adjustment. The U-turn exposes a deeper uncertainty at the heart of its tourism strategy.
Less than two years after extending stays to help revive tourism battered by the Covid pandemic, authorities are now rolling back the measure, this time in the name of quality, control and security.
The question is not whether 30 days is enough, but whether it addresses the right problem at all.
The government’s argument rests on three pillars — abuse of the system, illegal work and the need to attract “higher-quality” tourists. Yet none of these concerns has much to do with the length of stay. They stem from weak law enforcement and flawed policy design.
Shortening permitted stays may reduce some visitor numbers, but it is unclear how it would achieve the desired outcome.
The “quality over quantity” narrative has become the justification for the policy shift. But high-value visitors are rarely defined by how quickly they spend, but by how consistently they engage — returning, staying longer and contributing across the local economy.
Indeed, longer visa-free stays have helped attract so-called digital nomads — professionals who use technology to work remotely while traveling or living abroad.
Digital nomads and remote professionals are no longer a niche segment. They represent a modern work style where employment, relocation and travel intersect. Countries that understand the link between visa policy and this “nomad” culture have tailored policies accordingly.
Such workers have choices. If Thailand’s immigration rules become more cumbersome, they can move to rival destinations such as Da Nang in Vietnam or Bali in Indonesia.
The risk for Thailand is not an immediate drop in arrivals, but a gradual repositioning as a destination for short visits, while longer stays and deeper economic engagement shift elsewhere.
Comparisons with more established systems underline the point. Japan maintains relatively generous visa-free access while relying on strict compliance and enforcement. Singapore applies differentiated entry rules backed by advanced data and risk-based screening. Both show the value of targeted immigration controls over blunt limits.
More worrying is that the new visa policy may provide the government a false sense of security while leaving real problems — weak law enforcement, incoherent immigration data and corruption — unaddressed.
There is also a question of consistency. Frequent changes to entry rules create uncertainty for travelers, tourism operators and investors alike. Property markets and service providers rely on predictability. This latest policy flip-flop risks undermining confidence.
Reducing permitted stays may prove an expedient response to a complex problem. But if authorities cannot distinguish between a digital entrepreneur and an illegal worker within 60 days, there is little reason to expect they will do so more effectively in 30.
Without stronger enforcement and clearer policy direction, adjusting the number of days risks becoming a substitute for the deeper reforms that are ultimately required.
Bangkok Post editorial column
These editorials represent Bangkok Post thoughts about current issues and situations.
Email : anchaleek@bangkokpost.co.th
Source: https://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/3244545/visa-change-misses-mark
Google Translation:
แผนของรัฐบาลไทยลดระยะเวลาการพำนักโดยไม่ต้องขอวีซ่าจาก 60 วันเหลือ 30 วันนั้นดูเหมือนจะไม่ได้แก้ปัญหาอย่างตรงจุด
บทความข่าวนี้ได้รับการสนับสนุนโดย FALLPROTEC บริษัทชั้นนำระดับโลกด้านการออกแบบและผลิตระบบป้องกันการตกจากที่สูงและโซลูชันสำหรับการทำงานบนที่สูง
แผนของรัฐบาลในการลดระยะเวลาการพำนักโดยไม่ต้องขอวีซ่าจาก 60 วันเหลือ 30 วันนั้นไม่ใช่แค่การปรับนโยบายตามปกติ การกลับลำครั้งนี้เผยให้เห็นถึงความไม่แน่นอนที่ลึกซึ้งกว่านั้นในกลยุทธ์ด้านการท่องเที่ยวของรัฐบาล
ไม่ถึงสองปีหลังจากที่ขยายระยะเวลาการพำนักเพื่อช่วยฟื้นฟูการท่องเที่ยวที่ได้รับผลกระทบจากโรคโควิด-19 ทางการกลับยกเลิกมาตรการนี้อีกครั้ง โดยอ้างเหตุผลด้านคุณภาพ การควบคุม และความปลอดภัย
คำถามไม่ใช่ว่า 30 วันนั้นเพียงพอหรือไม่ แต่เป็นว่ามันแก้ปัญหาได้ถูกต้องหรือไม่ต่างหาก
ข้อโต้แย้งของรัฐบาลตั้งอยู่บนสามประเด็นหลัก ได้แก่ การใช้ระบบในทางที่ผิด การทำงานผิดกฎหมาย และความจำเป็นในการดึงดูดนักท่องเที่ยวที่มีคุณภาพสูงขึ้น แต่ข้อกังวลเหล่านี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับระยะเวลาการพำนักมากนัก แต่เกิดจากการบังคับใช้กฎหมายที่อ่อนแอและการออกแบบนโยบายที่บกพร่อง
การลดระยะเวลาการพำนักอาจลดจำนวนนักท่องเที่ยวลงได้บ้าง แต่ก็ไม่ชัดเจนว่าจะบรรลุผลลัพธ์ที่ต้องการได้อย่างไร
แนวคิด “คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ” กลายเป็นข้ออ้างสำหรับการเปลี่ยนแปลงนโยบาย แต่ผู้มาเยือนที่มีมูลค่าสูงนั้นมักไม่ได้ถูกกำหนดด้วยความเร็วในการใช้จ่าย แต่ถูกกำหนดด้วยความสม่ำเสมอในการมีส่วนร่วม เช่น การกลับมา การอยู่เป็นเวลานานขึ้น และการมีส่วนร่วมในเศรษฐกิจท้องถิ่น
ที่จริงแล้ว การอนุญาตให้พำนักโดยไม่ต้องขอวีซ่าเป็นเวลานานขึ้นได้ช่วยดึงดูดกลุ่มที่เรียกว่า “นักเดินทางดิจิทัล” ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ใช้เทคโนโลยีในการทำงานจากระยะไกลขณะเดินทางหรืออาศัยอยู่ต่างประเทศ
นักเดินทางดิจิทัลและผู้เชี่ยวชาญที่ทำงานจากระยะไกลไม่ได้เป็นเพียงกลุ่มเฉพาะอีกต่อไป พวกเขาเป็นตัวแทนของรูปแบบการทำงานสมัยใหม่ที่การจ้างงาน การย้ายถิ่นฐาน และการเดินทางมาบรรจบกัน ประเทศที่เข้าใจความเชื่อมโยงระหว่างนโยบายวีซ่าและวัฒนธรรม “นักเดินทาง” นี้ได้ปรับนโยบายให้เหมาะสมแล้ว
แรงงานเหล่านี้มีทางเลือก หากกฎระเบียบการเข้าเมืองของไทยเข้มงวดมากขึ้น พวกเขาสามารถย้ายไปประเทศคู่แข่ง เช่น ดานังในเวียดนาม หรือบาหลีในอินโดนีเซียได้
ความเสี่ยงสำหรับประเทศไทยไม่ใช่การลดลงของจำนวนนักท่องเที่ยวในทันที แต่เป็นการค่อยๆ ปรับเปลี่ยนตำแหน่งของตนเองให้เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับการท่องเที่ยวระยะสั้น ในขณะที่การพำนักระยะยาวและการมีส่วนร่วมทางเศรษฐกิจที่ลึกซึ้งกว่าจะย้ายไปที่อื่น
การเปรียบเทียบกับระบบที่มีอยู่แล้วเน้นย้ำประเด็นนี้ ญี่ปุ่นยังคงรักษานโยบายการยกเว้นวีซ่าที่ค่อนข้างผ่อนปรนในขณะที่อาศัยการปฏิบัติตามกฎระเบียบและการบังคับใช้ที่เข้มงวด สิงคโปร์ใช้กฎการเข้าเมืองที่แตกต่างกันโดยอาศัยข้อมูลขั้นสูงและการคัดกรองตามความเสี่ยง ทั้งสองประเทศแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของการควบคุมการเข้าเมืองแบบเจาะจงเป้าหมายมากกว่าการจำกัดแบบหยาบๆ
สิ่งที่น่ากังวลมากกว่าคือ นโยบายวีซ่าใหม่นี้อาจทำให้รัฐบาลรู้สึกปลอดภัยอย่างผิดๆ ในขณะที่ปล่อยให้ปัญหาที่แท้จริง เช่น การบังคับใช้กฎหมายที่อ่อนแอ ข้อมูลการเข้าเมืองที่ไม่สอดคล้องกัน และการทุจริต ยังไม่ได้รับการแก้ไข
นอกจากนี้ยังมีคำถามเกี่ยวกับความสม่ำเสมอ การเปลี่ยนแปลงกฎการเข้าเมืองบ่อยครั้งสร้างความไม่แน่นอนให้กับนักเดินทาง ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว และนักลงทุน ตลาดอสังหาริมทรัพย์และผู้ให้บริการต่างพึ่งพาความสามารถในการคาดการณ์ได้ การเปลี่ยนแปลงนโยบายครั้งล่าสุดนี้เสี่ยงที่จะบั่นทอนความเชื่อมั่น
การลดจำนวนวันที่อนุญาตให้พำนักอาจเป็นการตอบสนองอย่างทันท่วงทีต่อปัญหาที่ซับซ้อน แต่หากเจ้าหน้าที่ไม่สามารถแยกแยะระหว่างผู้ประกอบการดิจิทัลและแรงงานผิดกฎหมายได้ภายใน 60 วัน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะคาดหวังว่าพวกเขาจะทำได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นภายใน 30 วัน
หากปราศจากการบังคับใช้ที่เข้มแข็งและทิศทางนโยบายที่ชัดเจน การปรับจำนวนวันอาจกลายเป็นสิ่งทดแทนการปฏิรูปที่ลึกซึ้งกว่าซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นในท้ายที่สุด
คอลัมน์บทบรรณาธิการของบางกอกโพสต์
บทบรรณาธิการเหล่านี้แสดงถึงความคิดเห็นของบางกอกโพสต์เกี่ยวกับประเด็นและสถานการณ์ปัจจุบัน
อีเมล: anchaleek@bangkokpost.co.th
