Road trip to discover Saraburi’s UFO spaceship-shaped Wat, Phetchabun’s UNESCO Si Thep Historical Park, and star of the trip, Khao Klang Nok
November 2025, I had two weeks off work, so the wife and I were off on a road trip up north to Phetchabun province. Sounds good doesn’t it, but really we were on the way to see our company’s accountant. As she doesn’t speak English and I needed to ask her many questions, it made sense for us to drive up to see her in her town for a face-to-face meeting and make a few days holiday of it. ROAD trip!
We planned on heading north from Bangkok’s outer eastern suburbs to Saraburi, then up Route 21 in Lopburi to south of Phetchabun, before heading south and east to explore Muak Lek or Khao Yai.
Route 21 to Phetchabun continues north to Lomsak (turn west on Route 12 for Khao Kor and Phitsanulok), and continues north to Loie (and on Route 201 to Chiang Khan on the Mekong river) and to Phu Ruea National Park (อุทยานแห่งชาติภูเรือ), and branches off on to Route 210 to Udon Thani or off on Routes 201/12 to Khon Kaen, and is therefore a great road for exploring the northern region that lies between Chiangmai region to the west and the Isaan region to the east.
Day 1, Travelling up midweek, we expected the traffic to be light, but it was the usual heavy traffic along Bangkok’s eastern outer-ring road and all the way to Wangnoi power plant area, a place very familiar to me, as I used to do a daily 2 hour drive each way when Siemens, with Marubeni, were constructing Wang Noi 4 Combined Cycle Power Plant. For three years, I had a work routine of one week of splitting my days between Siemens’ Bangkok head office and Wang Noi site, and the next week splitting my days between Siemens’ Bangkok head office and Chana 2 site (Songkhla), while also working on a couple of Siemens Wind Farms in Khorat – busy days, indeed.
Saraburi’s UFO spaceship-shaped Wat – Wat Phra Phuttha Saeng Tham
Just outside of Saraburi, and just before the Saraburi by-pass road, and on your way to Khai Yai or the north-east region of Isaan, you pass Wat Phra Phuttha Saeng Tham. You might not know it by name, but you will more than likely have spotted this wat and wondered about it, as it houses one of the most peculiar structures you will ever see in temple grounds in Thailand; simply put, a bloody great big UFO spaceship-shaped building!
Wat Phra Phuttha Saeng Tham (วัดพระพุทธแสงธรรม), which translates to “Temple of the Buddha’s Radiant Dhamma”, also known as Wat Buddha Sang Dham, is a Thammayut temple in Nong Khae District, Saraburi Province.
Established in 2012, and completed in 2019, the temple was constructed on over 300 rai (120 acres) of donated land with the aim of creating a modern center for Buddhist practice, meditation, and community education within the Theravada tradition.
The temple’s most striking feature is the great silver dome (actually an ellipsoid) housing a huge white Buddha statue, with the dome easily visible from the highway passing in front of the Wat. From a distance, it looks like a spaceship, but presumably it is intended to represent an upturned monk’s alms bowl.
The dome, and indeed all of the Wat’s buildings are hugely impressive and it is definitely worth at least a 30 minutes stop-off on your journey to enjoy the sights.
It is probably the biggest Wat compound I’ve ever been to, it is absolutely huge, and the unique UFO shaped structure has very impressive engineering and should appeal to all who are involved in the construction and engineering industries to go take a look when passing.
Leaving the wat and continuing on Route 1 heading towards Chai Badan and Phetchabun, we stopped off at the side of the road at the impressive Saitong Garden restaurant (สวนไทรทอง) in Huai Bong for some spicy seafood curry in coconut, larb balls and other Isaan classic dishes. It’s a huge place, a restaurant, a function room for weddings, has great gardens, a coffee shop, it has it all here. Food was excellent, but be aware when ordering that they serve huge portions.
Totally full from lunch we set off on Route 1, looking for a sun-flower farm to walk round. Shortly we reached Phu Khae Junction (สามแยกพุแค) and turned right, north, on to the Saraburi-Lomsak road. It didn’t take long to find a nice sun-flower field, Lopburi Sunflower Field, we paid our Baht 20 entrance fee, and the wife was in paradise taking Facebook snaps. We were now out of Saraburi province and in Lopburi province.
Day 2, Up on a beautiful sunny morning for a lovely Khao Tom (ข้าวต้ม) breakfast; it’s a rice soup dish of jasmine rice simmered in a fragrant chicken broth seasoned with fish sauce, soy sauce, sugar, white pepper, ginger, garlic, and lemongrass until the rice is completely soft and the broth is deeply flavoured. It is finished with green onions, fried garlic, and a lime wedge alongside. Gentle, warm, and completely nourishing, it’s typically a Thai breakfast dish, but the wife also makes it for me whenever I’m sick; I’m happy to eat it any time.
We made a late start at we only had a 40-minute drive up to the accountant’s home town of Wichianburi where we’d arranged to meet.
I would imagine that most Thais know Wichianburi as being a stop-off point on Route 21 going north or south, for the famous Wichianburi Grilled Chicken or Gai Yang (ไก่ย่าง). Wichianburi town itself is a few kilometres off Route 21, but they’ve created quite a local business of Gai Yang shops on both sides of the Route 21 for several hundred metres.
The accountant had arranged for us to meet for lunch at her favourite Gai Yang restaurant, known as ไก่ย่างตาแป๊ะ2 which translates as Grilled Chicken Ta Pae 2, a legendary grilled chicken restaurant that has been open for over 62 years.
The accountant surprisingly turned up for our business meeting with her family; you learn to ‘go with the flow’ when living in Thailand, so “mai pen rai”, and what followed was a feast of grilled chicken and more Isaan classics and a lovely time had by all.
After getting the answers to all of my accounting questions and a thoroughly enjoyable lunch with a lovely Thai family, the wife and I were off an hour north to the wat they accountant had recommended visiting called Wat Thammayan (วัดธรรมยาน) in the Nong Phai District of Phetchabun. Described by TripAdvisor as “a serene temple…It features a magnificent white monastery and is surrounded by Naga sculptures, which are landmarks at the front of the temple. The atmosphere is tranquil, ideal for worship and spiritual relaxation, with beautiful Buddha statues and intricate religious structures. …”. It was nice, but didn’t live up to the hype we’d heard from the Wichianburi folk.
An hour back down Route 21 to the little resort we’d booked in Wichianburi town for the night, called ‘Hug Home Resort Wichianburi’ . Quite a new place of just 5 or 6 bungalows, set around a little pond, it’s very picturesque, comfortable and amazing value at just over Baht 500 per night.
The wife got talking to the owner who had been canoeing on the pond, who explained that the building next to the pond under construction was going to be a restaurant, but for now he recommended we eat at ‘Kesorn cafe and restaurant’, a 600 metre 2-minute walk away.
Kesorn is a restaurant that looked like it had been around for many years, and I say that in a nice way. The food was so good (and cheap) that we ended up having dinner and breakfast the next day there. The restaurant seemed popular with the local farlangs, as we saw quite a few (retirees?) dining and having coffee here. It really was an excellent restaurant run by professional , friendly and experienced staff who apparently formerly worked at a 5-star hotel. It was yet another upcountry surprisingly excellent restaurant – it even has Thai, western and Japanese menus – and I recommend it to you if you are ever in the area going up or down Route 21.
We had a very pleasant night eating at Kesorn, and sitting out by Hug Home Resort’s pond on a lovely cool night. A relaxing and comfortable sleep for baht 500, a real bargain.
Day 3, Rather than head straight home, we had decided we would take a few days to head south and then east take in a few sights. We checked out of the room and headed to Kesorn for breakfast. I went for a quick toilet stop before we left the restaurant, and slightly turned my ankle on an uneven bathroom tile – a bit of discomfort for a few minutes only, but more of that later.
First up, I’d spotted that Wichianburi was only 30-minutes drive north of one of my favourite places in Thailand, the Si Thep Historical Park and Khao Khlang Nok (อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ). Old ruins in any country are ‘right up my street’ and the wife doesn’t mind them, so that was decided, we were off to Si Thep.
Officially known by its UNESCO world title as ‘The Ancient Town of Si Thep and Its Associated Dvaravati Monuments’, Si Thep is about 3.5 hours drive from central Bangkok. The area is very flat and seems to have become the home of large sugar factories processing the locally grown sugar cane.
Wikipedia refers to Si Thep as “an archaeological site…It covers the ancient city of Si Thep, a site inhabited from around the third to fifth century CE until the thirteenth century, spanning cultural periods from late prehistory, through Dvaravati Empire, to the golden age of the Khmer Empire. Si Thep was one of the largest known city-states that emerged around the plains of central Thailand in the first millennium, but became abandoned around the time the Thai-speaking cities of Sukhothai and later Ayutthaya emerged as new centres of power in the Chao Phraya River basin… Si Thep was developed from a prehistoric farming village in the Pa Sak valley approximately 2,500–1,500 years ago” .
We have visited Si Thep several times over the years. If like me, you have an interest in historical ruins like Phimai and Phanom Rung, then you will love Si Thep.
It’s a big place, so the form is to buy your entrance ticket, then get on the tram that drives you to the centre of the park and explore. Hop on to any passing tram when you are ready to go out the park and back to your car.
The star attraction for me is Khao Khlang Nok, a recently discovered archaeological site located within the historical park of Si Thep. What makes Khao Khlang Nok truly unique and amazing, is that it would appear that this very tall building was buried and hidden under soil.
it is located about 2 kilometres outside the Si Thep town boundary. The building was built with laterite and is 64 meters wide on each side and approximately 20 meters in height – not easy to hide, if that was the case. There are staircases built in the middle of all 4 sides. The principal stupa on the top is currently in collapsed condition but the base still left. Referring to the estimation by academics, the stupa was originally with a curved design like the inversion of the monk’s alms-bowl. It is assumed that the historic site of Khao Klang Nok is a Buddhist stupa from 12th – 14th Buddhist century and is considered as the most massive and most perfect historic site from Dvaravati art currently found in Thailand. It is believed to have originally been a major stupa, a large pagoda that one could ascend. Today, only the large square base remains, made of laterite, and it is relatively well-preserved. There are access paths on all four sides, and it stands approximately 5 meters tall. Its unique appearance has led some tourists to affectionately dub it the “Pyramid of Thailand,” due to its resemblance to the Great Pyramid of Giza.
The Bangkok Post article “Preserving history – The archaeological team at Si Thep Historical Park have hired local residents to assist the excavation, connecting the people to their history” of 5 February 2018 refers: “Khao Klang Nok — a magnificent Dvaravati stupa measuring 64m in length and width, and 20m in height — was constructed around the 8th-9th century. In 1963, it was named a historical site. Before, the site was buried under a mound, with trees growing on top. Except for pieces of laterite bricks protruding the mound, it would have passed for a normal hill. In the past, it suffered from looting and illicit digging as many believed there was treasure hidden beneath… It wasn’t until 2008 that archaeologists and the team from the Fine Arts Department began the excavation process on this particular site. The excavation took over a year before it was revealed to the public, followed by a restoration process to reinforce the structure’s stability.”. The building was excavated out of the soil hill and restoration was completed in 2012.
Although I’d visited Si Thep years ago, I didn’t become aware of Khao Khlang Nok until I read the Bangkok Post article of 26 September 2023 ‘Visitors may be banned from climbing Khao Klang Nok ruins’ and knew I had to visit. While it must have been really interesting to be able to climb up the stairs of Khao Khlang Nok a few years back, the decision to stop this practice seems to be a wise decision.
This November 2025 trip was my third visit to Si Thep, and second to Khao Khlang Nok.
If you are ever passing on the road between Lopburi/Saraburi and Phetchabun, you will not regret it if you do visit Si Thep.
We decided we would stay the night in Muaklek, which was a 1.5 hour drive south back via Chai Badan. As we were driving along, we remembered we had stayed at a place for a night years before, next to Wat Tham Khao Prang, which was just ahead of us on Route 21, and it deserved a quick revisit.
When we visited about a decade ago, there was not so much to see then.
I don’t know why, but I love a Wat where you have to climb up hundreds of steps to get to see the Buddha statue at the top and enjoy the views. Quick tip: it’s not actually necessary to walk up the steps to the top, the road at the bottom right side goes to the top.
The giant white statue up top is impressive and can be seen from miles away. The view from the top is amazing, and you can see in 180 degrees direction for miles.
We were then off south through the centre of Chai Badan and on to the very scenic Route 2089, which runs along the crest of a ridge for many miles, parallel to the Pasak Chonlasit reservoir, towards Muek Lek.
Meuk Lek district is a back in Saraburi Province, and is the less touristy sister to the ‘now too popular’ Khai Yai district.
I first visited Khai Yai on the way back from a colleagues wedding somewhere in rural Nakhon Ratchasima province (it was years later before I worked out why it’s also called Khorat, doh!) back in 1995/1996. Back then Khai Yai was a very quiet place, there were few places to stay and eat, and it felt very wild. We stayed at Klong Sai Resort Khao Yai (คลองทรายรีสอร์ทเขาใหญ่), which is right opposite the drive way to Khao Yai Country Club (golf), a very reasonable place back then and still open to this day. The bungalows were at the back, overlooking the fire road, that most people are unaware of, that runs along at the bottom of the massive hill that looks down on the resort, such a lovely setting. That evening, armed with rented spotlights from the guards at the national park entrance, we drove up the steep twisty-turny road in to Khai Yai National Park, hoping to see some wildlife. We were in luck as at the first salt lick we spotted a herd of elephants.
So we booked a resort in Muaklek for the night, which turned out to have weird and wacky place design, that was not really to my taste. In fairness to the Resort’s business, I will not name it. I have a really good track record of googling and finding great quality resorts online, but I screwed up this time. It was only for one night so we got on with it, quickly dropping our bags in the room and headed out as soon as we could, a short distance away to Namtok Chet Sao Noi National Park (อุทยานแห่งชาติน้ำตกเจ็ดสาวน้อย), which translates in to English as “seven little girls waterfall”; the name refers to the seven small tiers of the waterfall, which is a significant feature of Chet Sao Noi Waterfall National Park. It is waterfall for all ages and abilities, as it is easily accessible, with good walkways along the side of the river, and a very short distance from the carpark to the river, and we even spotted one old man in his wheelchair being pushed along the riverbank. Follow the river downstream admiring the small waterfalls, cross the river by bridge and have a coffee and a bite to eat at Plerntaan HoReCa coffeeshop (เพลินธาร โฮริก้า) and then return back along the far river bank – note that the far river bank is not recommended for the aged or disabled.
On the way back to our resort, we stopped off to eat and admire the sunset at Muaklek sunshine farm and café, and then we headed off back to our weird and wonderful digs for an uncomfortable night.
Day 4, I woke up to a personal disaster! My left foot and ankle had ballooned up in size over night while sleeping, and I was now limited to hobbling around. This was a huge disappointment as we intended to move on and explore for a few days the Khao Phra area of Nakhon Nayok before heading home.
After the resort’s khao tom breakfast, there was nothing left to do but pack up a little defeated and let the wife drive us home.
Foot note (pun intended), the day after we returned home, I visited the hospital to get my foot/ankle checked out. There was no major damage, but that uneven tile-incident in Kesorn cafe and restaurant at breakfast on Day 3, that seemed minor at the time, had me housebound on the sofa for two weeks before I could walk without pain and it was over a month before I was back to normal and back to my regular gym visits.
Google Translate:
ทริปขับรถเที่ยวสำรวจวัดรูปทรงยานอวกาศ UFO ในจังหวัดสระบุรี อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO ในจังหวัดเพชรบูรณ์ และไฮไลท์ของทริปคือ เขากลางนอก
พฤศจิกายน 2568 ผมได้ลาพักร้อนสองสัปดาห์ ดังนั้นผมกับภรรยาจึงขับรถเที่ยวขึ้นเหนือไปยังจังหวัดเพชรบูรณ์ ฟังดูดีใช่ไหมครับ แต่จริงๆ แล้วเรากำลังจะไปพบกับนักบัญชีของบริษัท เนื่องจากเธอพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ และผมจำเป็นต้องถามคำถามมากมาย การขับรถไปพบเธอที่เมืองของเธอเพื่อพบปะแบบตัวต่อตัวและใช้โอกาสนี้ไปเที่ยวพักผ่อนสักสองสามวันจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ทริปขับรถเที่ยว!
เราวางแผนที่จะมุ่งหน้าขึ้นเหนือจากชานเมืองด้านตะวันออกของกรุงเทพฯ ไปยังสระบุรี จากนั้นขึ้นทางหลวงหมายเลข 21 ในจังหวัดลพบุรีไปทางใต้ของเพชรบูรณ์ ก่อนที่จะมุ่งหน้าลงใต้และตะวันออกเพื่อสำรวจเขาใหญ่หรือเขาแหลม
เส้นทางหลวงหมายเลข 21 ไปเพชรบูรณ์ มุ่งหน้าไปทางเหนือต่อถึงลมศักดิ์ (เลี้ยวไปทางตะวันตกบนเส้นทางหลวงหมายเลข 12 ไปเขาคและพิษณุโลก) และไปทางเหนือต่อถึงเลย (และบนเส้นทางหลวงหมายเลข 201 ไปเชียงคานริมแม่น้ำโขง) และอุทยานแห่งชาติภูเรือ จากนั้นแยกไปบนเส้นทางหลวงหมายเลข 210 ไปอุดรธานี หรือแยกไปบนเส้นทางหลวงหมายเลข 201/12 ไปขอนแก่น ดังนั้นจึงเป็นเส้นทางที่ดีเยี่ยมสำหรับการสำรวจภาคเหนือที่อยู่ระหว่างเชียงใหม่ทางตะวันตกและอีสานทางตะวันออก
วันที่ 1 เดินทางกลางสัปดาห์ เราคาดว่าการจราจรจะเบาบาง แต่กลับเป็นการจราจรที่หนาแน่นตามปกติบนถนนวงแหวนรอบนอกฝั่งตะวันออกของกรุงเทพฯ และตลอดทางไปยังบริเวณโรงไฟฟ้าวังน้อย ซึ่งเป็นสถานที่ที่คุ้นเคยสำหรับผมมาก เพราะผมเคยขับรถไปกลับวันละ 2 ชั่วโมง ในช่วงที่ Siemens ร่วมกับ Marubeni กำลังก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมวังน้อย 4 เป็นเวลาสามปีที่ผมมีตารางงานคือ สัปดาห์หนึ่งแบ่งเวลาทำงานระหว่างสำนักงานใหญ่ของซีเมนส์ในกรุงเทพฯ และไซต์งานวังน้อย และอีกสัปดาห์หนึ่งแบ่งเวลาทำงานระหว่างสำนักงานใหญ่ของซีเมนส์ในกรุงเทพฯ และไซต์งานชนะ 2 (สงขลา) พร้อมกับทำงานในโครงการกังหันลมของซีเมนส์อีกสองแห่งในโคราช – เป็นวันที่ยุ่งมากจริงๆ
นอกเมืองสระบุรีเล็กน้อย ก่อนถึงทางเลี่ยงเมืองสระบุรี และบนเส้นทางไปคายใหญ่หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอีสาน คุณจะผ่านวัดพระพุทธแสงธรรม คุณอาจไม่รู้จักชื่อวัดนี้ แต่คุณน่าจะเคยเห็นวัดนี้และสงสัยเกี่ยวกับมัน เพราะที่นี่มีสิ่งก่อสร้างที่แปลกประหลาดที่สุดแห่งหนึ่งที่คุณจะได้เห็นในบริเวณวัดของประเทศไทย พูดง่ายๆ ก็คือ อาคารรูปทรงยานอวกาศยูเอฟโอขนาดใหญ่นั่นเอง!
วัดพระพุทธแสงธรรม หรือที่รู้จักกันในชื่อ วัดพุทธสังธรรม เป็นวัดธรรมยุตในอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี
วัดนี้สร้างเสร็จในปี 2555 บนพื้นที่กว่า 300 ไร่ (120 เอเคอร์) ซึ่งเป็นที่ดินบริจาค โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างศูนย์กลางการปฏิบัติธรรม การทำสมาธิ และการศึกษาแก่ชุมชนในพุทธศาสนาเถรวาด
จุดเด่นที่สุดของวัดคือโดมสีเงินขนาดใหญ่ (จริงๆ แล้วเป็นทรงรี) ซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปสีขาวขนาดใหญ่ โดมนี้สามารถมองเห็นได้ง่ายจากทางหลวงที่อยู่ด้านหน้าวัด จากระยะไกลดูเหมือนยานอวกาศ แต่สันนิษฐานว่าตั้งใจให้เป็นบาตรของพระภิกษุที่คว่ำลง
โดมและอาคารทั้งหมดของวัดนั้นน่าประทับใจมาก และคุ้มค่าที่จะแวะชมอย่างน้อย 30 นาทีระหว่างการเดินทางของคุณอย่างแน่นอน
นี่อาจเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยไปมา มันใหญ่โตมาก และโครงสร้างรูปทรงยูเอฟโอที่เป็นเอกลักษณ์นั้นแสดงให้เห็นถึงวิศวกรรมที่น่าประทับใจ และน่าจะดึงดูดใจผู้ที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมการก่อสร้างและวิศวกรรมให้แวะไปชมเมื่อเดินทางผ่านไป
หลังจากออกจากวัดและเดินทางต่อบนเส้นทางหมายเลข 1 มุ่งหน้าไปยังชัยบาดานและเพชรบูรณ์ เราแวะข้างทางที่ร้านอาหารสวนไทรทอง (Saitong Garden) ที่น่าประทับใจในห้วยบง เพื่อทานแกงกะหรี่ทะเลรสจัดจ้าน ลาบ และอาหารอีสานคลาสสิกอื่นๆ ที่นี่เป็นสถานที่ขนาดใหญ่ มีทั้งร้านอาหาร ห้องจัดเลี้ยงสำหรับงานแต่งงาน สวนสวยงาม ร้านกาแฟ ครบครันทุกอย่าง อาหารอร่อยมาก แต่โปรดทราบว่าเมื่อสั่งอาหารแล้วเสิร์ฟในปริมาณมาก
หลังจากอิ่มท้องจากมื้อเที่ยงแล้ว เราก็ออกเดินทางไปตามเส้นทางหมายเลข 1 เพื่อมองหาฟาร์มทานตะวันสำหรับเดินเล่น ไม่นานเราก็ถึงแยกสามแยกภูแค แล้วเลี้ยวขวาไปทางเหนือ เข้าสู่ถนนสระบุรี-ลมศักดิ์ ไม่นานก็เจอทุ่งทานตะวันสวยๆ ที่ลพบุรีทานตะวัน เราจ่ายค่าเข้าชม 20 บาท และภรรยาของฉันก็มีความสุขมากกับการถ่ายรูปเพื่อลงเฟซบุ๊ก ตอนนี้เราออกจากจังหวัดสระบุรีแล้ว และเข้ามาอยู่ในจังหวัดลพบุรีแล้ว
วันที่ 2 ตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่มีแดดสดใส เพื่อทานข้าวต้มแสนอร่อย เป็นข้าวต้มซึ่งเป็นซุปข้าวที่ทำจากข้าวหอมมะลิต้มในน้ำซุปไก่หอมๆ ปรุงรสด้วยน้ำปลา ซอสถั่วเหลือง น้ำตาล พริกไทยขาว ขิง กระเทียม และตะไคร้ จนข้าวสุกนุ่มและน้ำซุปกลมกล่อม โรยหน้าด้วยต้นหอม กระเทียมเจียว และมะนาวฝาน รสชาติกลมกล่อม อุ่นสบาย และบำรุงร่างกายอย่างครบถ้วน เป็นอาหารเช้าแบบไทยๆ แต่ภรรยาของฉันก็ทำให้ฉันทานทุกครั้งที่ฉันไม่สบายด้วย ฉันยินดีทานได้ทุกเมื่อ
เราออกเดินทางค่อนข้างสาย เพราะเหลือเวลาขับรถเพียง 40 นาทีถึงเมืองวิเชียรบุรี บ้านเกิดของนักบัญชี ซึ่งเป็นสถานที่นัดพบกัน
ฉันคิดว่าคนไทยส่วนใหญ่รู้จักวิเชียรบุรีในฐานะจุดแวะพักบนทางหลวงหมายเลข 21 ที่มุ่งหน้าไปทางเหนือหรือใต้ เพื่อลิ้มลองไก่ย่างวิเชียรบุรีอันเลื่องชื่อ ตัวเมืองวิเชียรบุรีเองอยู่ห่างจากทางหลวงหมายเลข 21 ไม่กี่กิโลเมตร แต่มีร้านขายไก่ย่างมากมายเรียงรายอยู่สองข้างทางเป็นระยะทางหลายร้อยเมตร
นักบัญชีนัดเราพบกันเพื่อทานอาหารกลางวันที่ร้านไก่ย่างโปรดของเธอ ชื่อร้าน ไก่ย่างตาแพ 2 ซึ่งแปลว่า ร้านไก่ย่างตาแพ 2 ร้านไก่ย่างในตำนานที่เปิดมานานกว่า 62 ปี
ที่น่าประหลาดใจคือ นักบัญชีมาตามนัดพร้อมกับครอบครัวของเธอ; เมื่อใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทย คุณจะได้เรียนรู้ที่จะ ‘ปล่อยไปตามน้ำ’ ดังนั้น “ไม่เป็นไร” และสิ่งที่ตามมาก็คืออาหารมื้อใหญ่ที่มีทั้งไก่ย่างและอาหารอีสานคลาสสิกอื่นๆ และทุกคนก็มีความสุขกันถ้วนหน้า
หลังจากได้รับคำตอบสำหรับคำถามด้านบัญชีทั้งหมดของผม และรับประทานอาหารกลางวันที่แสนอร่อยกับครอบครัวชาวไทยที่น่ารักแล้ว ผมกับภรรยาก็ออกเดินทางไปทางเหนืออีกหนึ่งชั่วโมงไปยังวัดที่นักบัญชีแนะนำให้ไปเยี่ยมชม ซึ่งก็คือวัดธรรมยาน ในอำเภอหนองไผ่ จังหวัดเพชรบูรณ์ TripAdvisor บรรยายไว้ว่า “เป็นวัดที่เงียบสงบ…มีวิหารสีขาวอันงดงามและล้อมรอบด้วยรูปปั้นพญานาค ซึ่งเป็นจุดเด่นอยู่ด้านหน้าวัด บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะสำหรับการสักการะและพักผ่อนทางจิตวิญญาณ มีพระพุทธรูปที่สวยงามและสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่ประณีต…” มันก็ดีนะ แต่ก็ไม่ได้ดีอย่างที่ได้ยินมาจากคนในวิเชียรบุรี
จากนั้นก็ขับรถกลับลงมาตามถนนหมายเลข 21 อีกหนึ่งชั่วโมงไปยังรีสอร์ทเล็กๆ ที่เราจองไว้ในเมืองวิเชียรบุรีสำหรับคืนนั้น ชื่อว่า ‘Hug Home Resort Wichianburi’ ที่นี่เป็นที่พักใหม่ มีบังกะโลเพียง 5 หรือ 6 หลัง ตั้งอยู่รอบสระน้ำเล็กๆ บรรยากาศสวยงาม สะดวกสบาย และคุ้มค่าอย่างเหลือเชื่อ ในราคาเพียง 500 บาทต่อคืน
ภรรยาของผมได้คุยกับเจ้าของที่พักซึ่งกำลังพายเรืออยู่ในสระน้ำ เขาอธิบายว่าอาคารที่กำลังก่อสร้างอยู่ข้างสระน้ำนั้นจะเป็นร้านอาหาร แต่ตอนนี้เขาแนะนำให้เราไปทานอาหารที่ ‘ร้าน Kesorn cafe and restaurant’ ซึ่งอยู่ห่างออกไป 600 เมตร เดินเพียง 2 นาที
ร้าน Kesorn เป็นร้านอาหารที่ดูเหมือนจะเปิดมานานหลายปีแล้ว และผมพูดอย่างนั้นในแง่ดี อาหารอร่อยมาก (และราคาถูก) จนเราทานอาหารเย็นและอาหารเช้าที่นั่นในวันรุ่งขึ้น ร้านอาหารดูเหมือนจะได้รับความนิยมจากชาวต่างชาติในท้องถิ่น เพราะเราเห็นหลายคน (ผู้เกษียณอายุ?) มาทานอาหารและดื่มกาแฟที่นี่ มันเป็นร้านอาหารที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ดำเนินการโดยพนักงานมืออาชีพ เป็นมิตร และมีประสบการณ์ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเคยทำงานในโรงแรมระดับ 5 ดาวมาก่อน ร้านอาหารแห่งนี้เป็นอีกหนึ่งร้านอาหารในต่างจังหวัดที่ยอดเยี่ยมอย่างน่าประหลาดใจ – มีเมนูอาหารไทย ตะวันตก และญี่ปุ่นให้เลือก – และฉันขอแนะนำให้คุณลองไปทานดูหากคุณมีโอกาสเดินทางผ่านเส้นทางหมายเลข 21 ในบริเวณนั้น
เราได้ทานอาหารเย็นที่ร้าน Kesorn อย่างมีความสุข และนั่งพักผ่อนริมสระน้ำของ Hug Home Resort ในคืนที่อากาศเย็นสบาย นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายในราคา 500 บาท ถือว่าคุ้มค่ามาก
วันที่ 3 แทนที่จะกลับบ้านทันที เราตัดสินใจที่จะใช้เวลาสองสามวันเดินทางลงใต้แล้วไปทางตะวันออกเพื่อเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ เราเช็คเอาท์จากห้องพักและไปทานอาหารเช้าที่ร้าน Kesorn ก่อนออกจากร้านอาหาร ฉันแวะเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และข้อเท้าพลิกเล็กน้อยเนื่องจากกระเบื้องห้องน้ำไม่เรียบ – รู้สึกไม่สบายเพียงไม่กี่นาที แต่จะเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมในภายหลัง
อย่างแรกเลย ฉันเห็นว่าวิเชียรบุรีอยู่ห่างจากหนึ่งในสถานที่โปรดของฉันในประเทศไทยอย่างอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพและเขาคลางนอก (เขาคลางนอกศรีเทพ) เพียง 30 นาทีทางเหนือ ซากปรักหักพังเก่าแก่ในประเทศไหนก็ถูกใจผมทั้งนั้น และภรรยาผมก็ชอบด้วย ดังนั้นเราจึงตัดสินใจไปศรีเทพกัน
ศรีเทพ หรือที่องค์การยูเนสโกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในชื่อ “เมืองโบราณศรีเทพและอนุสาวรีย์ทวารวดี” นั้น อยู่ห่างจากใจกลางกรุงเทพฯ ประมาณ 3.5 ชั่วโมง พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ และดูเหมือนจะเป็นที่ตั้งของโรงงานน้ำตาลขนาดใหญ่ที่แปรรูปอ้อยที่ปลูกในท้องถิ่น
วิกิพีเดียกล่าวถึงศรีเทพว่า “เป็นแหล่งโบราณคดี…ครอบคลุมเมืองโบราณศรีเทพ ซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยตั้งแต่ประมาณศตวรรษที่ 3 ถึง 5 จนถึงศตวรรษที่ 13 ครอบคลุมช่วงเวลาทางวัฒนธรรมตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ผ่านอาณาจักรทวารวดี ไปจนถึงยุคทองของอาณาจักรเขมร ศรีเทพเป็นหนึ่งในนครรัฐที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทราบกันดี ซึ่งเกิดขึ้นในที่ราบภาคกลางของประเทศไทยในสหัสวรรษแรก แต่ถูกทิ้งร้างในช่วงเวลาที่เมืองที่ใช้ภาษาไทยอย่างสุโขทัยและต่อมาอยุธยาได้กลายเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา… ศรีเทพพัฒนามาจากหมู่บ้านเกษตรกรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ในหุบเขาป่าสักเมื่อประมาณ 2,500–1,500 ปีที่แล้ว”
เราเคยไปเที่ยวศรีเทพหลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถ้าคุณสนใจซากปรักหักพังทางประวัติศาสตร์เหมือนฉัน เช่น พิมายและพนมรุ่ง คุณจะต้องชอบศรีเทพแน่นอน
ที่นี่เป็นสถานที่ใหญ่ ดังนั้นวิธีการคือซื้อตั๋วเข้าชม จากนั้นขึ้นรถรางที่จะพาคุณไปยังใจกลางอุทยานและสำรวจดู เมื่อพร้อมที่จะออกจากอุทยานและกลับไปที่รถของคุณ ก็ขึ้นรถรางที่วิ่งผ่านได้เลย
สำหรับฉันแล้ว จุดเด่นที่สุดคือ เขาคลางนอก โบราณสถานเพิ่งค้นพบใหม่ ตั้งอยู่ในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ สิ่งที่ทำให้เขาคลางนอกมีความพิเศษและน่าทึ่งอย่างแท้จริง คือ ดูเหมือนว่าอาคารสูงตระหง่านนี้ถูกฝังและซ่อนอยู่ใต้ดิน
ตั้งอยู่ห่างจากเขตเมืองศรีเทพประมาณ 2 กิโลเมตร อาคารสร้างด้วยศิลาแลง มีความกว้างด้านละ 64 เมตร และสูงประมาณ 20 เมตร – ไม่ง่ายเลยที่จะซ่อน หากเป็นเช่นนั้นจริง มีบันไดสร้างอยู่ตรงกลางทั้ง 4 ด้าน เจดีย์หลักด้านบนอยู่ในสภาพพังทลาย แต่ฐานยังคงอยู่ จากการประเมินของนักวิชาการ เจดีย์แห่งนี้เดิมทีมีรูปทรงโค้งคล้ายกับบาตรของพระภิกษุที่คว่ำลง สันนิษฐานว่าโบราณสถานเขากลางนอกเป็นเจดีย์พุทธศาสนาจากศตวรรษที่ 12-14 และถือเป็นโบราณสถานศิลปะทวราวดีที่ใหญ่ที่สุดและสมบูรณ์แบบที่สุดในประเทศไทยในปัจจุบัน เชื่อกันว่าเดิมทีเป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สามารถขึ้นไปชมวิวได้ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ทำจากศิลาแลง และได้รับการอนุรักษ์ไว้ค่อนข้างดี มีทางเข้าออกได้ทั้งสี่ด้าน และมีความสูงประมาณ 5 เมตร รูปลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้มีนักท่องเที่ยวบางส่วนเรียกมันว่า “พีระมิดแห่งประเทศไทย” เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับมหาพีระมิดแห่งกิซา
บทความจากบางกอกโพสต์เรื่อง “การอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ – ทีมโบราณคดีอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพจ้างชาวบ้านมาช่วยขุดค้น เชื่อมโยงผู้คนกับประวัติศาสตร์ของพวกเขา” ฉบับวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 กล่าวถึง “เขากลางนอก – เจดีย์ทวารวดีอันงดงาม มีความยาวและความกว้าง 64 เมตร และสูง 20 เมตร – สร้างขึ้นราวศตวรรษที่ 8-9 ในปี 2506 ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ ก่อนหน้านั้น สถานที่แห่งนี้ถูกฝังอยู่ใต้เนินดิน มีต้นไม้ขึ้นอยู่ด้านบน ยกเว้นเศษอิฐศิลาแลงที่โผล่ขึ้นมาจากเนินดินแล้ว ก็แทบจะดูเหมือนเนินเขาธรรมดา ในอดีต สถานที่แห่งนี้เคยถูกปล้นและขุดค้นอย่างผิดกฎหมาย เนื่องจากหลายคนเชื่อว่ามีสมบัติซ่อนอยู่ใต้ดิน… จนกระทั่งปี 2551 นักโบราณคดีและทีมงานจากกรมศิลปากรจึงเริ่มกระบวนการขุดค้นในสถานที่แห่งนี้ การขุดค้นใช้เวลานานกว่าหนึ่งปีก่อนที่จะเปิดเผยต่อสาธารณชน ตามด้วยกระบวนการบูรณะเพื่อเสริมความแข็งแรงให้กับโครงสร้าง” “ความมั่นคง” อาคารหลังนี้ถูกขุดขึ้นมาจากเนินดิน และการบูรณะเสร็จสมบูรณ์ในปี 2555
ถึงแม้ว่าฉันจะเคยไปศรีเทพเมื่อหลายปีก่อน แต่ฉันก็ไม่รู้จักเขาคลางนอกจนกระทั่งได้อ่านบทความในบางกอกโพสต์เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2568 เรื่อง “นักท่องเที่ยวอาจถูกห้ามปีนซากปรักหักพังเขาคลางนอก” และรู้ว่าฉันต้องไปเยี่ยมชมให้ได้ ถึงแม้ว่าการได้ปีนบันไดเขาคลางนอกเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาคงน่าสนใจมาก แต่การตัดสินใจที่จะหยุดการปฏิบัติเช่นนี้ดูเหมือนจะเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด
การเดินทางในเดือนพฤศจิกายน 2568 นี้เป็นการไปศรีเทพครั้งที่สามของฉัน และเป็นครั้งที่สองที่เขาคลางนอก
หากคุณเดินทางผ่านถนนระหว่างลพบุรี/สระบุรีและเพชรบูรณ์ คุณจะไม่เสียใจหากได้ไปเยี่ยมชมศรีเทพ
เราตัดสินใจจะพักค้างคืนที่เมืองมวกเล็ก ซึ่งใช้เวลาขับรถ 1.5 ชั่วโมงไปทางใต้ผ่านชัยบาดัน ขณะที่เราขับรถไป เราก็นึกขึ้นได้ว่าเคยไปพักค้างคืนที่วัดถ้ำเขาปรางค์เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งอยู่ข้างหน้าเราบนทางหลวงหมายเลข 21 และเราก็คิดว่าควรแวะไปเยี่ยมชมอีกครั้ง
ตอนที่เราไปเมื่อประมาณสิบปีก่อนนั้น ไม่มีอะไรให้ดูมากนัก
ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันชอบวัดที่ต้องปีนบันไดหลายร้อยขั้นขึ้นไปชมพระพุทธรูปบนยอดเขาและชมวิว เคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ: จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องเดินขึ้นบันไดไปถึงยอดเขาก็ได้ เพราะมีถนนด้านล่างขวามือขึ้นไปได้
พระพุทธรูปสีขาวขนาดใหญ่บนยอดเขานั้นน่าประทับใจมาก สามารถมองเห็นได้จากระยะไกลหลายไมล์ วิวจากยอดเขานั้นสวยงามมาก สามารถมองเห็นได้ 180 องศาไกลสุดลูกหูลูกตา
จากนั้นเราก็มุ่งหน้าไปทางใต้ผ่านใจกลางเมืองชัยบาดัน และไปยังเส้นทางหลวงหมายเลข 2089 ที่สวยงามมาก ซึ่งวิ่งเลียบสันเขาเป็นระยะทางหลายไมล์ ขนานกับอ่างเก็บน้ำป่าสักชนลิสิทธิ์ มุ่งหน้าไปยังเมืองมึกเหล็ก
อำเภอเมือกเล็กเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสระบุรี เป็นอำเภอที่นักท่องเที่ยวน้อยกว่าอำเภอไข่ใหญ่ที่ “ได้รับความนิยมมากเกินไป” ในปัจจุบัน
ฉันไปเที่ยวเขาใหญ่ครั้งแรกตอนเดินทางกลับจากงานแต่งงานของเพื่อนร่วมงานที่ชนบทแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา (กว่าจะรู้ว่าทำไมถึงเรียกว่าโคราชก็หลายปีต่อมา โธ่!) ย้อนกลับไปในปี 1995/1996 ตอนนั้นเขาใหญ่เป็นสถานที่เงียบสงบมาก มีที่พักและร้านอาหารน้อย และให้ความรู้สึกเหมือนเป็นป่าธรรมชาติ เราพักที่คลองทรายรีสอร์ทเขาใหญ่ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทางเข้าสนามกอล์ฟเขาใหญ่ เป็นที่พักที่ราคาไม่แพงในตอนนั้นและยังคงเปิดอยู่จนถึงทุกวันนี้ บังกะโลอยู่ด้านหลัง มองเห็นถนนกันไฟที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก ซึ่งวิ่งเลียบเชิงเขาขนาดใหญ่ที่มองลงมาเห็นรีสอร์ท เป็นบรรยากาศที่สวยงามมาก เย็นวันนั้น เราเช่าไฟฉายจากเจ้าหน้าที่ที่ทางเข้าอุทยานแห่งชาติ แล้วขับรถขึ้นไปตามถนนที่คดเคี้ยวและลาดชันเข้าไปในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ หวังว่าจะได้เห็นสัตว์ป่าบ้าง โชคดีที่เราเห็นฝูงช้างที่บ่อน้ำเกลือแห่งแรก
เราเลยจองรีสอร์ทในมวกเล็กไว้หนึ่งคืน ซึ่งปรากฏว่าการออกแบบที่พักนั้นแปลกประหลาดและไม่ค่อยถูกใจฉันเท่าไหร่ เพื่อความเป็นธรรมกับทางรีสอร์ท ฉันจะไม่เอ่ยชื่อ ฉันมีประวัติการค้นหารีสอร์ทคุณภาพดีทางออนไลน์ที่ดีมาก แต่ครั้งนี้ฉันพลาด เราพักแค่คืนเดียวเลยรีบไปเก็บกระเป๋าในห้องแล้วออกไปทันทีที่ทำได้ ไปยังอุทยานแห่งชาติน้ำตกเจ็ดเด็กหญิง (Namtok Chet Sao Noi National Park) ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พัก ชื่อนี้หมายถึงน้ำตกเจ็ดชั้นเล็กๆ ซึ่งเป็นจุดเด่นของอุทยานแห่งชาติน้ำตกเจ็ดเด็กหญิง น้ำตกแห่งนี้เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัยและทุกความสามารถ เพราะเข้าถึงได้ง่าย มีทางเดินริมแม่น้ำที่ดี และอยู่ไม่ไกลจากที่จอดรถถึงแม่น้ำ เรายังเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งรถเข็นถูกเข็นไปตามริมฝั่งแม่น้ำด้วย เดินเลียบแม่น้ำลงไปตามลำน้ำ ชมน้ำตกเล็กๆ ข้ามแม่น้ำด้วยสะพาน แวะพักดื่มกาแฟและหาอะไรทานที่ร้านกาแฟเพลินตาน โฮเรกา (Plerntaan HoReCa coffeeshop) แล้วเดินกลับตามฝั่งแม่น้ำอีกด้านหนึ่ง – โปรดทราบว่าฝั่งแม่น้ำอีกด้านหนึ่งไม่เหมาะสำหรับผู้สูงอายุหรือผู้พิการ
ระหว่างทางกลับรีสอร์ท เราแวะทานอาหารและชมพระอาทิตย์ตกที่ฟาร์มและร้านกาแฟมุคเล็กซันไชน์ จากนั้นก็มุ่งหน้ากลับไปยังที่พักสุดแปลกและมหัศจรรย์ของเราเพื่อพักผ่อนอย่างไม่สะดวกสบายในคืนนั้น
วันที่ 4 ฉันตื่นขึ้นมาพบกับเรื่องแย่ๆ! เท้าและข้อเท้าซ้ายของฉันบวมขึ้นอย่างมากในชั่วข้ามคืนขณะนอนหลับ และตอนนี้ฉันต้องเดินกะเผลกไปมา นี่เป็นเรื่องน่าผิดหวังอย่างมากเพราะเราตั้งใจจะเดินทางต่อไปสำรวจพื้นที่เขาพระของนครนายกสักสองสามวันก่อนกลับบ้าน
หลังจากทานข้าวต้มเป็นอาหารเช้าของรีสอร์ทแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากเก็บของด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้เล็กน้อยและให้ภรรยาขับรถพาเรากลับบ้าน
หมายเหตุ (เล่นคำ) วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เรากลับบ้าน ฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจเท้า/ข้อเท้า ไม่มีอาการบาดเจ็บร้ายแรง แต่เหตุการณ์ที่พื้นกระเบื้องไม่เรียบในร้านกาแฟและร้านอาหารเกสรณ์ตอนอาหารเช้าในวันที่ 3 ซึ่งดูเหมือนเล็กน้อยในตอนนั้น กลับทำให้ฉันต้องนอนอยู่บนโซฟาในบ้านเป็นเวลาสองสัปดาห์ก่อนที่จะเดินได้โดยไม่เจ็บปวด และต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนกว่าจะกลับมาเป็นปกติและกลับไปออกกำลังกายที่ยิมได้เหมือนเดิม
